spierballen en kruiskoppen

lig  in mn bedje. eindelijk!

all by myself. rust.. stilte..

en dan ga je nadenken..

(kan iemand mij vertellen waar je die functie kan uitzetten?)

dit is het dus.. een eigen huis hebben..

zo voelt dat dus

en zo voelt het dus ook als je aan het verbouwen bent..

je hele huis tegelijk... in 1 keer.

en zo voelt het dus ook als je dus net als ik zo eigenwijs bent om er te blijven wonen tijdens de chaos.

(denk dat dat ook de reden is van een enorme situatie op het midden van mijn voorhoofd en het zaagsel in mijn hoofd.)

Het voelt als veel tegelijk.. moe zijn, spierpijn hebben, en het stomme gevoel van helemaal niets meer op de bank hebben omdat je dat net hebt uitegeven aan een verfbrander afdekfolie, kwasten en schuurpapier.

(ja daar stond ik dan in mantelpakje en pumps in de Gamma. 

Niet helemaal volgens de dresscode dacht ik toen ietswat opgelaten)

Maar ik denk wel vaker niet vooruit. 

Een huis kopen en meteen volgas verbouwen.. het hele zooitje in 1 keer.

Tegen beter weten in gewoon lekker doen, niet luisteren naar wat andere zeggen..

ben 25 en zeker oud en wijs genoeg om alles helemaal lekker zelf te bepalen.

"selluf doen" is zo iets voor peuters eigenlijk..

Ben denk ik achteraf gezien ook nooit uit die fase gekomen.. herken nog zo ontzettend veel..

alles ontdekken, (welke wijn? welke kroeg? welke man? welke kleren? schoenen? welke baan? pffff)

Sinds 3 dagen slaap ik uit pure noodzaak in de keuken.

en dat heeft eigenlijk weinig relatie met dat ik gewoon graag wat in mijn mond heb.

Rechts van mij staan mijn schilderijen op de vensterbank en mn kledingkast

Voor de kast ligt mijn zijde zwarte shirtje waarvan ik mij net ontdaan heb met daarboven op mijn bh en chanel zonnebril, links van mij verhuisdozen, en nog meer kleren, en legen flessen wijn.. ook nog volle flessen wijn..(?!)

ik word ouder.

Mijn klerenkast, gevult met zowel opgevouwen en niet opgevouwen kleren maakt een iets rommelige indruk (wat overgens helemaal niet misstaat in de rest van de kamer.. uh keuken) .. de pijp van mijn nieuwe spijkerbroek hangt nochalant over de plank en eindigd tussen de deur die ik daardoor al 2 dagen niet dicht krijg. (wat tot de nodige frustratie heeft geleid) maar toch ik krijg het op een of andere manier al 2 dagen fysiek niet voor elkaar die broek op te vouwen en de kast dicht te doen.. 

dus stoor ik me er gewoon al 2 dagen aan.

Ergens maakt het me eigenlijk ook echt niets uit.

Niemand die er over klaagt, eigenlijk alleen ik.. 

dus denk ik "leg het naast je neer.. maakt niet uit.. komt wel.. chill.. morgen doe ik het echt,. dan vouw ik hem op.. dan doe ik de hele kast.. ja! goed idee.. de hele kast.."

De volgende dag denk ik precies het zelfde.. "morgen ruim ik hem op".. en niemand die na een week zegt "heb je dat nou nog niet opgeruimd?!  heerlijk alleen wonen!

Maar ik wilde zo graag gaan slapen vanavond.. waar het niet dat mijn bed vol ligt met mannen materiaal.dat ligt er al een tijdje.. en erg genoeg ben ik de gene die het gebruikt, dat mannen materiaal. Eigenlijk wil ik niet weten dat een kruiskop schroevendraaier een kruiskop shoevendraaier heet.. en wat een watertang is..

Ik heb mij al 4 weken overgegeven aan het "mannen" werk en verlang nu toch echt, helemaal tegen mijn principes in naar een man. een echte man, van vlees en bloed, die zonder t-shirt en ongelooflijk mooi glimmend lijf zonder problemen het zware werk doet en daar nog een beetje leuk bij kijkt ook! liefst een erg sterke en handig met schuurmachiene zodat ik kan doen waar ik ook echt voor gemaakt ben, (en dan bedoel ik niet afwassen, schoonmaken en kinderen baren, zoogen en opvoeden!)

maar even terug naar die man.. uh de mannen dingen..
ik denk dat deze specifieke zoekvraag naar een man bij lexa.nl weinig enthousiaste reacties op gaat leveren. Al helemaal als ik er eerlijk bij vermeld dat het daten duurt tot aan het eind van de verbouwperiode, daarna is het sleutel inleveren en vergeten dat je me ooit gekend hebt.

Jammer.

nu toch maar zelf het heft/schuurmachine in handen nemen. (is eens een keer wat anders)

dus ik ga morgen weer in stijl (lees pumps en rokje want het is immers mooi weer en als ik van de ladder val en mijn nek breek en de ambulance broeder is toevallig heel knap en sterk en zo, net als in films wil ik niet dat hij mij vind in oude kleren. dat zou niet passen in de gang van mijn sprookjes achtige bestaan.

dus ik ga in stijl de ladder op om mij volledig te wijden aan de eindeloze klus;  De verf van de balken te krabben.

ik heb de afgelopen maand zoveel gekrabt dat menig bodybuilder in de sportschool mij nakijkt om mijn gespierde boven armen.

deze zien er welvarend uit en.. als ik mijn spierballen was zou ik me goed voelen.. beter dan ooit! tenminste.. als ik gewenst was..

Nu moet ik toegeven dat ik ze laatst heb bekeken in de spiegel. ( ik kon er moeilijk om heen, irritant gewoon. maar okee.. 1 ding tegelijk). Ik was er niet heel blij mee.

madonna zou er jaloers op zijn, maar mijn spierballen zijn ongewenst.. 

verder veroorzaakt de continue wrijving van het verfafkrab-ding in je hand in eerste instantie pijnlijke blaren blaren (week 1en 2) die je overgens goed kan afplakken met duck-tape, waarna je weer gewoon verder kan krabben, en later na de duck-tape krijg je eelt. 

Ook hndig in tijden van het krabben want dan voel je helemaal niets meer!

Mijn handen op dit moment, zijn niet echt een geval van elegantie. 

Ook tintelingen in de vingers en een dood gevoel in de gehele hand zijn niet ongewoon aan het eind van de dag.. (voor een man wellicht in bepaalde situaties wenselijk) voor mij net iets minder, mocht ik vanavond nog ergens een man opduiken en aan onareren toekomen moet ik helaas teleurstellend antwoorden.. "sorry maar ik trek het niet meer"

P.S Heb wel mijn nagels nog niet gebroken wat mij zeer tevreden stemt.. stijlvol klussen kan dus.

Familie Van Tassie

En terwijl het middag en dus rustig was, reed Marga in haar Opel Vectra 90 waar je 100 mag.
en nu heb ik niet iets specifieks tegen Opel Vectra's maar wel in dit geval.

Marga had namelijk 5 weken geleden een fijn kleurtje kastanje bruin rode henna spoeling in haar haar gedaan, op zondag aan de keukentafel met de buurvrouw, thee en een bescuitje erbij, de laatste roddels, Marga had er van genoten dat weet ik zeker.  En bij het zien van het resultaat hadden ze in een dolle bui nog een bescuitje mogen nemen.

Dat spoelinkje was nu niet alleen 3cm grijs uitgegroeid maar ook verwassen en oranje uitgeslagen bij de puntjes van het droge doffe haar dat als verroest ijzer op haar hoofd zat gedrapeerd.
daar zat ze dan, Marga.
2 handjes aan het stuur van de Opel vectra, Mee te neuriën met de CD van Frans Halsema.
90 rijdend waar je 100 mag.
en ik reed er achter met aan mijn linker zijde een vals grijnzende doorgetrokken witte streep.
en ja, dan heb ik iets tegen Opel Vectra's.. dan heb ik heel erg iets tegen Opel vectra's!

Gelukkig ging Marga links af bij de eerste kruising, wat ze 2 km daarvoor al aangaf met haar knipperlicht.. (bravo, netjes hoor).
na 3 keer knipperen van haar richting aanwijzer zie ik de rode remlichten voor mij aan gaan, NEEEEEE!

Jawel! Marga heeft zojuist de rem ingetrapt om er zeker van de zijn de afslag over 1,5 km niet voorbij te kunnen rijden.. ondertussen rijden we 70..waar je 100 mag.
En heb ik mij ontpopt tot bumperklever.. terwijl ik me afvraag of te zacht rijden ook strafbaar is..

zuchtend achter mijn stuur ontsnapt haar naam sissend tussen mijn tanden en lippen door..
tenminste.. haar naam.. haar ouders hebben haar wellicht anders genoemd maar ze heet Marga.

Mike rijd voorbij, in een gele Seat Leon. en dat is goed te horen.
Het opgefokte geluid dreunt door de radiomuziek heen.
voor een extra stoer effect rijd hij met 120 over de doorgetrokken streep
en in de 3e versnelling.. bruut geluid! stoer hoor Mike..

welk punt wilde je hier precies maken?
want als je dadelijk om de boom gevouwen zit en vloeibaar uit je auto lekt tezamen met de benzine
kan ik dat nog even doorgeven aan je nabestaanden.
Gestorven in het harnas, Mike streefde naar een betere wereld,
Waarschijnlijk zonder Marga's in Opel Vectra's die 70 rijden waar je 100 mag.
maar ach, het is het waard je leven er voor te geven moet hij gedacht hebben.

Mike is denk ik van het type dat tijdens de eerste date, na de pizza en een kratje bier schaamteloos je string over zijn hoofd trekt en ranzige teksten begint te roepen terwijl hij achter je staat en je tegen je dijen aan slaat..
Zijn moeder noemt dat.. ruwe bolster. blanke pit.
ik vind het meer een gevalletje "ik zou mijn hond er nog van af trappen."

In een glimp zie ik nog net zijn met gel stak naar achter gekamde haar en schakel ketting.
Tegen de achterruit zit een slinger-aapje met AJAX shirtje aan, wat gezelschap word gehouden door het knuffel beertje met pluche hartje in zijn hand op de hoedenplank.

Marga is afgeslagen en ik kan weer doorrijden.
De actie dat je je rijbewijs gratis kreeg bij je duo verpakking kleurspoeling of bij een abonnement op de Actueel heb ik jammerlijk gemist.
tijd om de regels omtrent het behalen van je rijbewijs iets aan te scherpen denk ik.
wat denk jij Camiel?
Jij hebt hier vast vaker over nagedacht terwijl je in je Volvo op weg bent naar Den Haag.
of word je gereden en heb je hier zelf geen last van?
is het niet raar dat als je minister van verkeer bent dat je je laat rijden en dat je dus zelf geen deelnemer bent aan het verkeer.. ik ga er dus van uit dat je niet gereden word. dat begrijp je.

Maar camiel, is het een idee om het rijbewijs te behalen met een examen en bijvoorbeeld een IQ test.
of misschien moeten we er een opleiding niveau aan verbinden.
of is het een idee om de weg op sommige tijdstippen te sluiten voor de groep mensen die geen 2 uur per week auto rijden... of hele bevolkingsgroepen uitsluiten van het rijbewijs? zou dat mogen?..

zal Geert er eens over bellen, die is daar wel van geloof ik.
misschien mooi punt voor zijn nieuwe campagne..
of zou hem dat te veel kiezers kosten?

speciaal voor jou

en verf-afbrander of een pikhouweel! minstens..
ik denk dat ze het daar mee gedaan hebben.
tenminste zo ziet het er uit.

alsof iemand met martelwerktuigen mijn gezichtje heeft bewerkt.
kan niet anders.. dit is zwaar materieel geweest. groot geschut.

In de schoonheidssalon hebben ze hier overgens heel andere benamingen voor,
als ze er eerlijk op zouden zetten wat ze daadwerkelijk met je uitvoeren wil niemand meer,

blijven de stoelen en dus ook de kassa leeg.
niet goed voor de economie.
niet goed voor het kapitalisme van Nederland.

daarom geven ze de ruwe werkwijze zachte woorden mee.
ze noemen het polijsten.

en wat doe je als zelfstandige vrouw van deze tijd,
jawel.. je laat je gezicht..
polijsten.

Bij de minste of geringste onzuiverheid ren je
op je Louboutin's (of je laat je rijden) naar de dichts bijzijnde specialist,
strijkt snel je Karen Millen jurkje glad en zet je meest ernstige gezicht op oneindig en je schrijd naar de 'service desk'.
Je stapt zelfbewust naar het popje achter de 'service desk' en kijkt haar ernstig aan..

je ziet haar ogen over je gezicht dwalen,
en precies daar, links onder bij je kin blijven haar ogen even hangen.

Ook het popje achter de balie zet nu haar alle ernstigste gezicht op..
niet te ernstig want haar gezicht moet ten alle tijden recht en uit de plooi blijven.. rimpel vrij
want zo zien we het graag..
en ze zegt op gepaste toon  "ik haal er even een specialist bij"


want daar zijn we gek op
specialisten, specialiseren..
speciaal zijn en het liefst in iets specifieks.

niet iets gewoons natuurlijk.. gewoontjes is voor brabant
daar doen ze gewoontjes want gewoontjes dat vinden ze al gek genoeg.

hier in de randstedelijke conterijen gaan we naar de specialist.
en ik ging dus naar de specialist op het gebied van speciefieke onzuiverheden in het gelaat.

voor de niet randstedelijke onder ons..
ik had een puistje.

kan iedereen over komen
maar niet nu..
het mag me altijd over komen maar niet nu
niet nu ik over 2 dagen jarig ebn en
moet stralen op een gala in New York.

(en Holland is toch wel een beetje het Brabant van de wereld, en daar kan ik niets aan doen maar ik hoef er ook niet mee te koop te lopen, in NY hebben ze geen puistjes namelijk, wel veel specialisten.. heeeel veel specialisten)

en ik wil zo graag de mooiste zijn die avond,
en zeker niet het meisje met de onzuiverheden in haar gezichtje.

Ik wil de vrouw zijn waar de mannen hun adem voor inhouden wanneer ik nonchalant voorbij loop, de vrouw zijn die het gesprek doet laten stilvallen bij een zwoele oogopslag, en de vrouw
waarvoor ze hun halzen net even iets lager maken om mijn eau de parfum te kunnen ruiken..

maar vooral, vooral wil ik..
op deze speciale avond 
speciaal zijn..

hard

Altijd vol hoop,
hoop op jou, op liefde
mijn hart, 
Het maakt mijn hart zoals het is.
mijn warme mooie hart

altijd vol liefde voor jou.
vol hoop,
hoe zeer het ook
deed.
en ik dacht dat ik het inzicht had


maar alles wat ik deed was het lot bedriegen


om bij jou te zijn


en als dit opgeven is, 
dan ben ik aan het opgeven
ik geef de liefde op, de hoop op liefde.
op ons


en ik loop weg
weg van jou


en al het mooie wat ik in jou zie


en ik weet dat ik het lot heb bedrogen om bij jou te zijn


en ik zou nooit weglopen voor liefde, ik had altijd hoop in mijn hart
maar ik geef het op omdat het zo kwetst
en het laat me in stukken vallen.


ik loop weg van jou
en al het mooie wat ik in jou zie, 
en ik voel weerstand, 
ik voel liefde, 
ik voel pijn omdat ik opgeef


ik wil niet achterom kijken
niet kwetsbaar zijn 
maar jij hebt me geraakt.


en ik bedenk me dat wat ik op geef 
niet echt was
ik heb het lot bedrogen om bij jou te zijn

mijn hart gegeven


om bij jou te zijn


de hoop is op, mijn hart blijft leeg achter
gesloten voor meer verdriet en teleurstellibg
voor jou


ik geef op
mijn liefde voor jou
het mooiste wat ik ooit bezeten heb
en het doet pijn
soms is alles niet genoeg


maar ik heb jou liefgehad.
ik heb liefgehad.

ik kan liefhebben.

hij

slechts in jou
bijzijn onthult

de schoonheid
van liefde

eerlijk puur
ruw en zuiver

gevoed door
verlangen en

gedoofd door
een afstand

opgebloeid door
louter liefde

in ons
beide

verkregen door
jou aanwezigheid

jou liefde
voed en

neemt van
mijn hart

alles dat
jij maakt

van mij
in jou

vragende ogen
je neemt

en geeft
om mij

antwoorden

issue;

mijn huis zo laten in de staat waarin het verkeerd, of schoonmaken en opruimen.

Het is eigenlijk maar net waar ik naar toe wil
met de beeldvorming van mijn ouders over mij.

de uitkomsten van beide opties zijn zo verschillend dat ik daar goed over na moet denken,
Is het verschil namelijk zo klein
dan maakt het niet uit welke keuze ik maak
en kies ik voor de minst tijd en energie rovende klus,
als ik zo rond kijk in mijn huis is het niet de eerste keer dat ik deze keuze zal maken.

met ogen zo groot en mijn mond open,
alsof ik in een ijswinkel sta en geen keuze kan maken tussen de 100 smaken ijs
die uitnodigend staan opgesteld in de glazen vitrine voor mijn neus,
kijk ik naar de enorme chaos en bende in mijn uhh laat ik me beperken tot de slaapkamer.
Want als ik aan de woonkamer en keuken denk
is het net alsof de juffrouw van de ijswinkel zegt dat ze in het magazijn
ook nog 100 smaken heeft staan waar ik uit mag kiezen.
En daar word je nou net niet meer blij van kan ik je vertellen.

In deze gaat het eigenlijk niet primair om de keuze,
die is snel gemaakt, namelijk me ergens nestelen tussen de chaos,
een boek zoeken dat ik toevallig zo kan vinden
onder de stapel schone roze en rode was op mijn bed.
kopje thee erbij.. 

Vreemd dat het voor het oog wellicht een zooitje ongeregeld is,
Maar ik verzeker je met mijn hand op mn goede inborst dat ik nooooooit wat kwijt ben,
niet voor lang in iedergeval want ik weet waar alles ligt.
soms zie ik iets niet direct liggen, maar kwijt ben ik het nooit.
iets is namelijk altijd ergens.

ik denk dat mijn brein dusdanig geniaal is dat spullen kleren boeken ect. niet altijd op een vaste plek hoeven te liggen bij mij, stak opgelijnd naast elkaar.
ik heb die structuur nog niet nodig. het gaat goed tot nu toe.
denk ik..

of klinkt dit dan nu als een excusses voor de door mij herhaaldelijk gemaakte keuze om dan bvb nog maar even de was niet op te vouwen..??

okee, terug naar de issue,
het gaat zoals heel vaak in het leven, niet om de keuze maar iets veel belangrijkers.
De uitkomst van de gemaakte keuze;

Dat of mijn ouders trots op me zijn.
En deels op zich zelf dat ze dus ondanks alles mij tot een zelfstandig functionerend en nadenkend individu hebben weten op te voeden.
chappeau!

of dat ze met een afkeurend gezicht door mijn huis lopen,
doodse stilte, slechts een zucht en het getik van mama's hakken
en gepiep van papa's zolen op mijn houten vloer.
Of nog erger, het geluid van papa's zolen op een plakkerige vloer,
ik schiet in de lach bij de gedachten en even bekruipt me de neiging
om met limonade de vloer te gaan dweilen..
aardbeien!!! lijkt me ook nog handig ter bestrijding van de iets wat muffe lucht in huis..
Resultaat; swarte schoenafdrukken op de witte vloer en
zwaar teleurgestelde ouders die voorstellen in de stad een kopje koffie te drinken.
niet zo chappeau!!

okee dat dus... voel je ook de druk?
ik wel dus, heel erg.. al dagen! want ik weet al dagen dat ze komen..

machiavelli scheeft ooit, temidden van de florijntijnse chaos waarin hij toen leefde het volgende

"Mensen laten zich alleen van hun goede kant zien als de omstandigheden daartoe dwingen. Maar zodra iedereen vrij spel heeft en kan doen en laten wat hij wil, zijn verwarring en chaos direct overal troef."

en als machiavelli zich rond 1500 al bewust was van het bestaan van chaos, geeft dat aan dat chaos al zo oud is als de weg naar rome, en dus tot nu toe een niet op te lossen probleem is..

Toch wil ik dat mijn ouders trots zijn,
vooral op zichzelf want ik wil graag de dochter zijn die ze verdienen
dus ga ik nu van mijn huis een mooi opgeruimd schoon kasteeltje maken,

Een luchtkasteel dat wel..

gewoon

Ik kijk omhoog
naar de douchekop die zo'n 50 cm boven mijn hoofd hangt
Het is zo'n mooie grote waaruit regen lijkt te komen.

en dat is fijn want regen is onvoorspelbaar, behalve als het uit de douche komt natuurlijk want die zet je gewoon zelf aan en uit maar dat terzijde. ik hou er van.

het is 5 over  8.
meestal sta ik 5 over half 8 onder de douche.
zonder na te denken pak ik vanuit de rechter hoek de prinsessenshampoo..
zoals altijd veel te veel omdat ik anders denk dat er te weinig schuim ontstaat..

dromerig draai ik met mijn vingertoppen cirkels over mn hoofd..
ik denk na, dat doe ik altijd onder de douche.
ik word er helder van, ontspannen leeg.
ik kijk rond en de badkamer is gevuld met stoom,
nevel, het heeft iets spannends..

terwijl ik mij afdroog (links eerst) staat hij vlak achter me. ongezien doemt hij op vanuit het stoom wat zich verzameld heeft in de badkamer. onzichtbaar blijft hij ook wanneer ik zonder nadenken mijn tanden poets eerst onder dan boven. onbewust ben ik van zijn hete adem in mijn nek. het gehijg in mijn oor wanneer ik mijn linker oorbel als eerste in doe blijft onopgemerkt.

de gewoonte.

ik knijp in de tube tandpasta en geniet van het afspattende glazuur.
kauwgomballensmaak!!,
geen wonder dat kinderen van zoetigheid houden! het word ze aangeleerd!

de eerste ochtend dat ik hier stond was ik niet verbaasd over de prinsessenshampoo en teletubbie tandpasta. het was zo. het stond daar en het was goed.
wel had ik me er later over verbaasd dat het me niet verbaasde.

Zo reageer ik dus.. op prinsessenshampoo en teletubbie tandpasta,
op 2 kinderkamers en een speelgoedhoek.. NIET.

waarschijnlijk verguld door dit voor mij ongewone feit.
ik deed iets wat niet in de lijn der verwachting lag.
en dat was fijn, dat ben ik van mezelf gewend,
dat ik ongewone dingen doe dus dit was goed. dit hoorde bij me.

als ik ergens allergisch voor ben is het routine, de gewoonte van dingen.
dat mensen dingen doen omdat ze het altijd zo doen, of omdat ze ,
nog erger, niet eens weten waarom ze het doen. dat is 'de macht' van de gewoonte,
en mijn inziens ben je een sukkel als je je daar achter verschuilt.

geen wonder dat je nooit verder komt in je leven als je, dag in dag uit zonder na te denken of dit is wat je wil, achter het zelfde bureau kruipt! 
je bent niet de enige hoor, probeer het eens.
kijk eens naar de onbeschrijfelijke paniek die uitbreekt wanneer je eens achter het bureau van je collega gaat zitten,
of tijdens de lunch een pakje fristie leegtrekt alsof het je eerste drankje in 2 dagen is.
De verbaasde blik in hun ogen zal goud waard zijn..
alle stoppen slaan op hol en ze krijgen het in hun koppie niet voor elkaar ,
totale paniek breekt uit. want dat hoort niet..

Ik zou graag de strijd aan gaan met de gewoonte,
de routine verbreken maar ik ben bang dat het blijft bij net iets te hard rijden,
of een keer te beginnen met het toetje en dan je biefstuk.
ben bang dat het blijft bij de droom om een keer de rotonde links om te nemen,
of het besluit om alleen op zaterdag en zondag te werken,
elke dag jarig zijn behalve op de dag dat je geen zin hebt en wijn bij je ontbijt.

toch ben ik sinds een paar maanden bekend met iets nieuws,
iets dat mijn stoutste dromen overtreft,
een ongekend sterk wapen in de strijd tegen routine en gewoontes.
iets dat alle verwachtingen overtreft.
voor mijn iets weergaloos nieuws. onvoorspelbaar als een regenbui in augustus,
een zonnige dag in december en energiek als de zon.

het enige voorspelbare dat het met zich meebrengt is dat ik gegarandeerd om 22.00
uitgeteld en totaal ship wrecked op de bank plof.
Als Robinson Crusoe na 3 jaar op een onbewoond eiland met als enige gezelschap zijn eerst gevangen visje, of misschien ben ik wel in de staat van het eerst gevangen visje
van robinson na 3 jaar. ik weet het niet..

ik lig daar alsof ik 3 marathons gelopen heb maar ik voel me top,
voldaan en uiterst gelukkig.
en ik voel mn lichaam niet meer..
ik zit onder het eten, en het huis ligt vol speelgoed.
als ik op de bank plof prikt de controller van de WI in mn rug
en trek ik de roze prinsessendeken over mn vermoeide voeten.

Ik geniet van de serene rust en kijk naar de maan..
fijn dat sommige dingen het zelfde zijn, er altijd zijn, ook al zie je soms niet.
ik verlang naar een kleine gewoonte, die er nog niet zo lang geleden in is geslopen,
gewoon naast de zelfde man te kruipen,
waar ik al een tijdje buitengewoon gek op ben.