Er was een dag
dat ik je droeg
met zo’n tedere voorzichtigheid
dat zelfs mijn adem te luid leek.
Nu ren je
door het open licht,
je stem breekt de zon
“Mama, kijk!”
En ergens tussen dat roepen
en jouw verdwijnende pas
begrijp ik iets
dat pijn doet in zijn schoonheid
dat kindertijd
geen bezit is,
maar licht
dat door mijn handen stroomt.
Stralend.
En nooit bedoeld
om vast te blijven.
ik heb me nooit gevoeld
alsof ik ergens
thuishoorde.
behalve
zittend aan de binnenkant
van mijn eigen hoofd.
ergens
tussen verwondering
en melancholie.
The night is young,
A quiet hum on every tongue,
The sky spills gold, then blush, then violet blue,
And every spark feels born anew.
Laughter dances through the air,
Light as secrets lovers share,
Time loosens its careful hold,
And moments burn like liquid gold.
Feet don’t touch the ground tonight,
Hearts are beating made of light,
Every glance, a fleeting flame,
No two pulses quite the same.
We are echoes, bright and brief,
Beyond all doubt, beyond belief,
Alive within this glowing seam—
Halfway between a wish and dream.
Forever young, the night won’t stay,
But still it bends, it sways, it plays,
And in its sparks, we come undone
Yes we are, forever young
Ik ben bang
dat mijn manier van liefhebben
altijd groter zal zijn
dan wat wordt teruggegeven.
dat ik mij blootgeef
tot aan de rand van mijn bestaan
mijn ziel uit mijn borst haal
en haar in andermans handen leg,
om te zien hoe zij
haar gewicht niet dragen
en haar laten vallen.
ik ben bang
dat wat breekt
niet meer heel te maken is.
dat ik nooit volledig zal terugkeren
naar wie ik was,
voordat ik mezelf weggaf,
voordat zij namen
zonder te bewaren,
en ik leger achterbleef
dan ik ooit ben geweest.
Je werd de pauze
waar mijn hart telkens terugkeerde,
iets onbenoemds
dat meedeinde met mijn adem.
Ik probeerde je te plaatsen,
een naam te geven die het lichter maakte,
een moment,
een gedachte.
Maar sommige gevoelens
laten zich niet wegleggen.
Ik hield van je op plekken
die niemand ziet,
waar verlangen zacht klinkt
en wachten iets weg heeft van bidden.
Niet verboden door buitenaf,
alleen door wat ik wist
dat het in mij kon raken.
Toch bleef ik houden van
Ik zei ik hou van je
niet zoals eerder —
niet omdat het zo was,
maar omdat ik mezelf
even losliet.
Bij jou
voelde dat niet als verlies.
Ik draag je
niet als verwachting,
maar als iets dat meebeweegt,
diep genoeg
om niet vergeten te worden.
En als dit liefde was,
dan was ze eenvoudig
en echt.
Dit vraagt geen antwoord.
Het is alleen wat waar is geworden.
En mocht je nooit blijven —
weet dan
dat je werd bemind
op een manier
die zacht
veranderde
hoe ik in stilte ben.
His hair,
It wasn’t hair.. it was a forest.
Where my hands got lost in.
on purpose.
His scent.
Craving the way in the wild.
Swallowing me whole.
