Er was een dag
dat ik je droeg
met zo’n tedere voorzichtigheid
dat zelfs mijn adem te luid leek.
Nu ren je
door het open licht,
je stem breekt de zon
“Mama, kijk!”
En ergens tussen dat roepen
en jouw verdwijnende pas
begrijp ik iets
dat pijn doet in zijn schoonheid
dat kindertijd
geen bezit is,
maar licht
dat door mijn handen stroomt.
Stralend.
En nooit bedoeld
om vast te blijven.
ik heb me nooit gevoeld
alsof ik ergens
thuishoorde.
behalve
zittend aan de binnenkant
van mijn eigen hoofd.
ergens
tussen verwondering
en melancholie.
The night is young,
A quiet hum on every tongue,
The sky spills gold, then blush, then violet blue,
And every spark feels born anew.
Laughter dances through the air,
Light as secrets lovers share,
Time loosens its careful hold,
And moments burn like liquid gold.
Feet don’t touch the ground tonight,
Hearts are beating made of light,
Every glance, a fleeting flame,
No two pulses quite the same.
We are echoes, bright and brief,
Beyond all doubt, beyond belief,
Alive within this glowing seam—
Halfway between a wish and dream.
Forever young, the night won’t stay,
But still it bends, it sways, it plays,
And in its sparks, we come undone
Yes we are, forever young
